آن کس که می گفت دوستت دارم،عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد، رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت. تنهای تنها. صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان می کردم می گوید: دوستت دارم.
همان کسی بود که در خیابان تنهایی در کوچه ای نه چندان باریک قدم بر می داشت…
آری آری زندگی زیباست…
زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش از هر کران پیداست
ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست…
راستی…
می دونستی اشک گاهی از لبخند با ارزش تره ؟
چون لبخند رو به هر کسی می تونی هدیه کنی اما اشک رو فقط برای کسی می ریزی که نمی خواهی از دستش بدی.
تو از شعر گل یاس از ابتدای احساس من از شعر ندامت از ابتدای غربت
نگاهم کن تا ز احساس دلت سر شار گردم صدایم کن تا زخواب بی کسی بیدار گردم
ای که برای قلبم زیباترین زمستانی تو آسمون عشقم یک دانه برفی
توی کلبه توی بیشه رو بخار گرم شیشه می نویسم با تو هستم از گذشته تا همیشه
