زندگی به راستی تاریکی ست، مگر آنکه شوقی باشد و شوق همیشه کورست ، مگر آنکه دانشی باشد و دانش همیشه بیهوده است ، مگر آنکه کاری باشد و کار همیشه تهی ست ، مگر آنکه مهری باشد… .
زندگی به تنگ آبی شبیه است که ماهی در آن آزادانه حرکت می کند اما تنگ کوچک فضایی کافی برای ماهی ندارد. زندگی به باغچه ای شبیه است که گل در آن بوی گُل می گیرد.
و زندگی به انسانی شبیه است که شب و روز پی خوشبختی می گردد در حالی که خوشبختی کنارش است… .
تو را سپید و هرچه جز تو را سیاه می کشم.
به چشم تو که می رسم سه بار آه می کشم.
گلی؟
ستاره ای؟
پرنده ای ؟
فرشته ای؟
چه ای؟
تو کاملی تو را شبیه ماه می کشم.
آن کس که می گفت دوستت دارم،عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد، رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت. تنهای تنها. صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان می کردم می گوید: دوستت دارم.
همان کسی بود که در خیابان تنهایی در کوچه ای نه چندان باریک قدم بر می داشت…
