انسان به کفی می ماند که بر سطح آب دریا شناور است. هنگامی که باد می وزد نا پدید می شود. گویی هرگز نبوده است. زندگی های ما نیز بدین سان با وزش نسیم مرگ از بین می روند. حقیقت زندگی خود زندگی ست. زندگی ای که نه آغازش رحم مادر است و نه پایانش گور. زیرا سالیانی که می گذرد چیزی نیستند. مگر لحظه ای کوتاه در دل حیات جاودانه و جهان ماده و هر چه در آن است نسبت به بیداری ای که وحشت مرگ اش می نامیم رؤیایی بیش نیست.
