چشم یک روز گفت: “من در آن سوی دره ها کوهی را می بینم که از مه پوشیده شده است. این زیبا نیست؟ ” گوش لحظه ای خوب گوش داد. سپس گفت: “پس کوه کجاست؟ من که کوهی نمی شنوم.” آنگاه دست در آمد و گفت: “من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم. من کوهی نمی یابم. “بینی گفت: “کوهی در کار نیست. من او را نمی بویم. ” آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره وهم شگفت چشم گرم گفتگو شدند و گفتند: “این چشم یک جای کارش خراب است.”

زندگی به تنگ آبی شبیه است که ماهی در آن آزادانه حرکت می کند اما تنگ کوچک فضایی کافی برای ماهی ندارد. زندگی به باغچه ای شبیه است که گل در آن بوی گُل می گیرد.

و زندگی به انسانی شبیه است که شب و روز پی خوشبختی می گردد در حالی که خوشبختی کنارش است… .

کوهساران درختان و رود ها در پست و بلند زمان ها و فصل ها ظاهر خود را تغییر می دهند. همان طور که انسان بر اثر تجربه ها و تاثیراتش تغییر می کند. سپیدار بلند که در روز عروس جلوه می کند در شب به ستونی از دود می ماند. صخره ی عظیم که در آفتاب نیمروز شکست ناپذیر به نظر می رسد در شب به گدایی مفلوک می ماند. که زمینش بستر و آسمانش رو انداز است. و جویباری که صبحگاهان او را درخشان و با سرود جاودانگی بر لب می بینیم شباهنگام به رودی از اشک ها می ریزد. و همچون مادری که طفلش را از دست داده باشد ضجه می زند. اما آرام روی نیمکتی می نشیند… .

به چشم تو که می رسم سه بار آه می کشم.

گلی؟

ستاره ای؟

پرنده ای ؟

فرشته ای؟

چه ای؟

تو کاملی تو را شبیه ماه می کشم.

همان کسی بود که در خیابان تنهایی در کوچه ای نه چندان باریک قدم بر می داشت…

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست

گر بیفروزیش رقص شعله اش از هر کران پیداست

ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست…

راستی…
می دونستی اشک گاهی از لبخند با ارزش تره ؟

چون لبخند رو به هر کسی می تونی هدیه کنی اما اشک رو فقط برای کسی می ریزی که نمی خواهی از دستش بدی.

تو از شعر گل یاس از ابتدای احساس من از شعر ندامت از ابتدای غربت

نگاهم کن تا ز احساس دلت سر شار گردم صدایم کن تا زخواب بی کسی بیدار گردم

ای که برای قلبم زیباترین زمستانی تو آسمون عشقم یک دانه برفی

توی کلبه توی بیشه رو بخار گرم شیشه می نویسم با تو هستم از گذشته تا همیشه